YOUBELONG2

26.01.2019 | 20.00 | Marie Jansen

Jelle (24) was achttien toen hij zijn eigen filmproductiebedrijf VanJelle Producties oprichtte. Al tijdens zijn VMBO opleiding was het zijn grote droom om auditie te kunnen doen aan de filmacademie in Amsterdam. Voor zijn toelating heeft hij een film gemaakt en gaandeweg kwam hij erachter dat het ondernemerschap meer bij hem past dan het volgen van onderwijs. In dit artikel lees je over de ongewone weg die hij bewandeld heeft.

“De film waarmee ik auditie wilde doen ging over homoseksualiteit. Ik ben zelf homo en ik heb gemerkt dat het niet door iedereen geaccepteerd wordt. Ik wil met mijn films vooral aan jongeren een boodschap overbrengen. Ik voelde mij zo thuis in de filmwereld en het ondernemerschap dat ik al snel dacht: volgens mij word ik niet gelukkig op een vervolgopleiding en kan ik het vak mezelf wel aanleren. En zo ging het ook. Feedback krijgen is heel belangrijk en je moet vooral bij jezelf polsen wat de juiste feedback is. Maar ook naar de juiste mensen luisteren. Maar het allerbelangrijkste is toch wel om goed naar jezelf te kijken. Zelfreflectie heeft mij een heel eind op weg geholpen. Daardoor kan ik me ook beter in anderen verplaatsen. Ik begin goed te regisseren, daar ben ik heel erg in gegroeid. Als ondernemer loop je er vaak tegen aan dat dingen anders gaan dan je had verwacht. Het is dan zaak je verwachtingen bij te stellen maar je moet nooit vergeten waar je het voor doet.

Mijn ouders zijn altijd heel kritisch geweest, soms confronterend kritisch zelfs. Maar dat is achteraf toch erg belangrijk gebleken. Zo raadde ze me soms af om met bepaalde mensen samen te werken. In de meeste gevallen hadden ze gelijk. Daarentegen hebben ze nooit gezegd dat ik terug naar school moest. Wel vonden ze het belangrijk dat ik moest zorgen voor een stabiel inkomen. “Lekker doen wat je leuk vindt” dat is wat ze altijd tegen mij hebben gezegd.” Mijn eigen weg heb ik wel gevonden.”

BRON: LINDA.NL
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar!

YOUBELONG2

25.01.2020| 20:35 uur | Rebecca Salehi

Lorena (32) viel op haar 22^ste in de handen van een loverboy. Na drie jaar kwam ze van hem af. In haar dagelijks leven wordt ze toch nog wel vaak geconfronteerd met haar verleden, en ook merkt ze op dat veel mensen vaak geen goed woord over hebben voor haar en haar verleden.

“Het begon allemaal zo onschuldig. Ik was 22 en ging een avondje stappen met mijn vriendinnen. Bij de kluisjes kwam ik hem tegen, en hij trok gelijk mijn aandacht. Hij kwam op mij af en ik was meteen verliefd.  
Na een paar fijne maanden ging het mis. Hij kwam met een voorstel wat inhield dat ik seks moest hebben met een ander, en alleen zo kon ik hem helpen. Hoe stom het ook klinkt, ik heb dit toen gedaan omdat ik hem niet teleur kon en wou stellen. Ik was in die periode ook erg onzeker, en hij gaf mij een beter gevoel over mezelf.”

DE RELATIE
“Ik denk dat veel mensen niet begrijpen hoe intens de relatie met zo’n jongen is op dat moment. Hij is jouw hele leven en jij voelt je zo afhankelijk van hem. Je wilt hem niet teleurstellen of boos maken.
Zulke jongens weten ook precies wie ze moeten hebben, ze gaan voor de meest onzekere meiden, het lijkt bijna alsof ze het ruiken.”

VOOROORDELEN
“Tegenwoordig merk ik dat veel mensen al snel hun oordeel hebben over mij of over meiden die hetzelfde hebben meegemaakt als ik. Vaak vinden ze het ‘naïef’ dat iemand ‘daar zo in trapt’. Of vinden ze deze meiden ‘dom’. In het begin deed het me pijn om zulke woorden over jezelf te horen. Nu doet het me nog weinig.”

NU
“Ik ben het absoluut niet eens met alle vooroordelen die mensen over mij hebben. Ik ben absoluut niet dom, ik ben een keer verliefd geworden op de verkeerde persoon. Dit kan iedereen overkomen. Ondanks al deze ellende heb ik mijn psychologie diploma behaald en ben ik tegenwoordig werkzaam als maatschappelijk werker, dit geeft mij een goed gevoel omdat ik graag mensen wil helpen die o.a. in mijn situatie hebben gezeten.”

BRON: LINDA.NL
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar!

YOUBELONG2

25.01.2020 | 13:00 UUR | FLEUR ENDEVELD

Sedu (69) is een vrolijke inspirerende medelander. Hij verhuisde op zijn achttiende als profvoetballer van Senegal naar Frankrijk. Na 10 jaar in Frankrijk gespeeld te hebben voor diverse profclubs, heeft hij Frankrijk achter zich gelaten en heeft de liefde hem naar Nederland gebracht.   

‘’Ik vestigde mijzelf in het plantencentrum Boskoop, waar ik ook al snel werk vond bij een plantenexporteur. Omdat er in Boskoop op dat moment weinig buitenlanders woonde, viel ik door mijn donkere huidskleur meteen op. In het begin vond ik dit erg lastig, omdat veel mensen een vooroordeel over mij hadden.’’

’’Toen ik net in Nederland was komen wonen, sprak ik de taal nog niet. Ik probeerde het natuurlijk wel, maar omdat ik mijzelf niet altijd goed verstaanbaar kon maken zochten mensen niet echt contact. Hier baalde ik van, omdat ik ontzettend mijn best deed om juist door hen de taal te leren. Ook heb ik gemerkt dat sommige kinderen bang voor mij waren. Vaak keerde ik de angst om in verwondering wanneer ik vriendelijk knikte of lachte. Het is en blijven kinderen, dus neem ik ze het niet kwalijk. Toch is het een vooroordeel, wat er eigenlijk niet zou mogen zijn.’’

‘’Voornamelijk tijdens de Sinterklaasperiode kreeg ik te maken met discriminatie. Vaak waren het kleine kinderen die mij gewoonweg aanzagen voor zwarte piet. Hen neem ik het dan ook niet zo kwalijk. Ze wisten gewoon niet beter. Echter was het de opgroeiende jeugd wat me wel wat deed. ‘Hé Zwarte Piet!’, riepen ze dan. Doelend op mijn donkere huidskleur, zwarte rasta haren en kleurige muts die ik toen veel droeg. Ondanks dat het me wel wat deed, ben ik er nooit op in gegaan. Ik ben peace, dacht ik altijd. Ik wil geen ruzie en ik zoek geen ruzie, daar is het leven te mooi voor!’’ ‘’Door veel te lachen en met respect om te gaan met de medemens, merk ik dat er vele vooroordelen zijn weggenomen. Toch blijft het lastig om een subcultuur te zijn die niet altijd door iedere medemens geaccepteerd wordt terwijl ik geen mens kwaad doe, het beste met iedereen voor heb en altijd hard heb gewerkt.’’

BRON: LINDA.NL
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar!

YOUBELONG2

28-1-2020 | 13:00 | David Boersen

Uit gesprekken met Sierra Durgaram (21) is gebleken dat het haar ontzettend kan storen dat men te weinig weet over de tijd van onder andere het slavernij verleden van Nederland, algemeen racisme tegenover donkere mensen in de geschiedenis en de gevolgen van deze matige kennis in het dagelijks leven daarvan. Een korte toelichting op haar ervaringen over dit onderwerp.

Sierra: “Ik heb sterk het idee dat deze onderwerpen veel te weinig terugkeren in bijvoorbeeld geschiedenislessen in elke vorm mogelijk en dat het simpelweg te weinig wordt besproken, waardoor mensen zich minder bewust zijn van de impact die het nu nog kan hebben.”

Ik moet persoonlijk zeggen dat ik vrij veel heb geleerd over deze tijdperken, voornamelijk tijdens mijn middelbareschooltijd in de geschiedenislessen, jij dus niet?
Sierra: “Het gaat mij voornamelijk om de diepere laag van de gebeurtenissen in deze tijdperken. Als men de ernst zou inzien van de gebeurtenissen doordat er bewustzijn wordt gecreëerd, zouden hedendaagse discussies omtrent racisme zo weg te vegen zijn en zou het een stuk minder voorkomen.”

Zou je hier een voorbeeld van kunnen noemen?
Sierra: “Denk hierbij aan de zwarte pieten discussie. Het is naar mijn mening te absurd voor woorden dat het nog niet afgeschaft is terwijl er zoveel mensen zijn die zich er ontzettend naar bij voelen. Als mensen op jonge leeftijd al onderwezen worden over het ontstaan van zwarte piet zou er een stuk meer begrip zijn voor de partij die tegen zwarte piet is.”

Heb jij persoonlijke ervaringen met racisme in het dagelijkse leven?
Sierra: “Waar ik voornamelijk tegen aan loop zijn ondoordachte opmerkingen die uiteindelijk een erg racistische ondertoon hebben, zowel grappig- als serieus bedoeld. Dit maak ik inderdaad vrij vaak mee en kan soms erg pijnlijk zijn zonder dat deze mensen dat door hebben.”

Dit zijn inderdaad dingen die getackeld kunnen worden als men bewuster omgaat met racisme!
Sierra: “Zeker waar! Het zou een hoop schelen, dus laten we daar met zijn allen vooral ook naar blijven streven.”

BRON: LINDA.NL
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar!

YOUBELONG2

27.01.2020 | 16:35 | Lotte Wiggers

Sabri (14) is een Marokkaanse jongen die op een elitaire Amsterdam Zuid school zit, Het Hervormd Lyceum Amsterdam. Twee verschillende culturen met verschillende normen en waarden.

VERSCHILLEN MET NEDERLANDSE CULTUUR
“Als ik bij vriendjes aan het spelen ben, zie ik dat in de Nederlands cultuur jongeren veel brutaler en directer kunnen zijn richting hun ouders. Met name naar hun moeder toe. Bij mij thuis gaat dat er heel anders aan toe. Ik zou niet tegen mijn moeder schelden of schreeuwen. Wat ik af en toe bij vriendjes wel zie gebeuren.”

NORMEN EN WAARDEN
“Dit komt vooral doordat Moeders in de Marokkaanse cultuur heel streng zijn, veel strenger dan binnen de Nederlandse cultuur. Mijn moeder zou super boos worden als ik mijn stem zou verheffen in een gesprek, of als ik op een toon praat die zij niet bevalt. Er wordt gewoon heel erg gelet op de normen en waarden binnen het gezin.”

GEEN VERSCHIL IN BAND MOEDER EN KIND
“Ik denk dat er geen verschil zit in de band tussen moeder en kind, als je naar de Marokkaanse en Nederlandse cultuur kijkt, maar de omgang binnen de twee culturen verschilt wel. Zo zullen de kinderen uit de Nederlandse cultuur over het algemeen hun moeder net zo veel respecteren en liefhebben als kinderen uit de Marokkaanse cultuur, alleen is de opvoeding anders.”

RESPECT
“Waar dit vandaan komt? Ik denk dat dit te maken heeft met dat ik geleerd heb dat mijn moeder heel veel voor mij doet, zij doet alles voor mij. Ze maakt mijn eten, wast mijn kleren, zorgt voor me en nog veel meer dingen. Dat respecteer ik gewoon heel erg.

MET U AANSPREKEN
“Natuurlijk ben ik ook wel is geïrriteerd of boos op mijn moeder, maar ik zal altijd proberen dit rustig met haar uit te praten en nooit tegen haar gaan schreeuwen. Ook zal ik haar altijd met u aanspreken.”

GROOTSTE VERSCHILLEN
“Dit zijn denk ik de twee grootste verschillen, als ik kijk naar de Marokkaanse en Nederlandse cultuur, wij spreken onze moeders over het algemeen aan met u, zullen onze stem niet verheffen en zullen niet schelden tegen haar. Wat wel sneller gebeurt binnen de Nederlandse cultuur. Het zijn twee verschillende culturen, met beide verschillende normen en waarden, beide is niet goed of slecht. Het is gewoon anders.”

BRON: LINDA.NL
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.