MONUMENTJE
26.01.2020 | 17: 08 UUR | Lotte Wiggers
In onze serie ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Cindy herdenkt deze week haar dochter Iza, die overleed aan epilepsie en meerdere handicaps.
Tanja (26) verloor haar broertje voor zijn geboorte toen zij vier jaar was en verloor daardoor ook de band tussen haar ouders. Welke tot op de dag van vandaag nog altijd niet is hersteld.
In onze serie ‘Monumentje’ brengen lezers een ode aan een overleden geliefde, vriend of familielid. Linda herdenkt Sybren, die voor de geboorte al overleed.
Geschreven door Lotte Wiggers (ter nagedachtenis aan Sybren (1998-1998).
EEN BROERTJE
“Tweeëntwintig jaar geleden was mijn moeder zwanger van mijn broertje, Sybren. De hele zwangerschap ging goed en samen met mijn zusje en mijn ouders keken we hier dan ook enorm naar uit. Echter ging het aan het eind van de zwangerschap toch niet zo goed. Mijn broertje overleed in de buik van mijn moeder.”
IK WIL DOOD
“Als mijn moeder hierover vertelt is er een quote die zij nooit zal vergeten en altijd benoemd, ‘Ik wil dood’. Zij lag namelijk in het ziekenhuis te bevallen van haar overleden kindje en naast haar lag er ook een vrouw te bevallen, alleen dan van een levend kindje. Deze vrouw bleef maar schreeuwen ‘Ik wil dood’. Wat natuurlijk niet echt goed viel bij mijn moeder en heeft dan ook deze vrouw over laten brengen naar een andere kamer.”
DEPRESSIEF
“Doordat deze gebeurtenis zo een grote impact heeft gemaakt op mijn moeder, is zij depressief geworden waarbij zij ook enorm veel ging drinken. Ze wist niet meer goed wat ze met het leven, mij en mijn zusje aan moest. Als reactie hierop ging ze mij slaan. Dit heb ik bewuster meegemaakt dan mijn zusje, want zij was pas 2,5 jaar en ik was toen 4 jaar oud. Vanaf dat moment ben ik mij ook verantwoordelijk gaan voelen voor mijn zusje.”
MIJN OUDERS KWIJT
“Door de jaren heen ben ik de band tussen mij en mijn ouders kwijtgeraakt en ben ik ze op jonge leeftijd ontgroeid. Op het moment dat mijn ouders het leven weer een beetje op de rit kregen en er weer voor mij wilde zijn, wilde ik dit dan ook niet meer.”
JAREN ERNA
“Thuis kreeg ik niet de aandacht die ik wilde en nodig had, dit ging ik zoeken in de verkeerde dingen. Zo gedroeg ik mij slecht op school en loog ik veel. Nu ben ik 26 jaar en vind ik het nog altijd erg lastig om mijn verleden los te laten. Dit komt omdat niemand ooit heeft erkend dat niet alleen mijn ouders een zware tijd hebben gehad, maar ik ook. Mijn ouders willen nu graag door met het leven en het vergeten. Plaats om het samen te verwerken is er dus niet. Dat is dan ook de reden dat ik vanaf 1 februari in Leiden ga wonen, om opnieuw te beginnen en proberen het buiten de stad, waar ik ben opgegroeid, Amsterdam het een plekje te kunnen geven.”
BRON: LINDA.nl
Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.
LINDA115B.wordpress 